خدايا

من خود را به تو تقديم  مي كنم تا بنابر اراده ات مرا بسازي

و آنچه مي خواهي با من انجام دهي .

مرا از قيد من آزاد كن تا بهتر بتوانم اراده تو را انجام دهم .

دشواري ها را از ميان بر دار

تا پيروزي بر آنها شاهدي بر توان تو و عشق تو

براي آناني باشد كه ياريشان مي كنم .

گاهي نوشتن در اينجا بهانه خوبي است براي ثبت لحظه هاي كه دلمان مي خواهد هميشه در يادمان بماند

و اين نوشته نيز بهانه اي دارد بس پر رنگ  . . .

« انديشيدن به پايان هر چيزي شيريني حضورش را تلخ مي كند بگذار پايان نيز تو را غافلگير كند درست مانند آغاز . . . »

تك تك واژه هايش برايم معنايي دارد روشن تر از يك سپيده دم  و ياد آوري انتهاي مسيري كه سالها پيموده ام . مسيري كه به رفتن از آن نيانديشيده بودم  و اكنون همين امروز به پايان رسيد . لحظه هايش در ميان شادي ها و اشكها گذشت  خداحافظي سختي بود و به بهانه ثانيه اي بيشتر با هم بودن دائما  به تاخير مي افتاد .

و اكنون نوبت  ماست كه در راهي قدم برداريم متفاوت  از سالهاي ديگر

و اكنون اين منم و مسيري جديد بايد بپذيرم كه بروم دنبال راهي ديگر اما روشنتر براي تحقيق يافتن ... براي پذيرش واقعيتها  از نوع ديگر و  شروعي نو با هدفي نو و والا همراه با ياد او .

   ساره

اگر نمي تواني بلوطي بر فراز تپه اي باشي

بوته اي در دامنه اي باش

ولي بهترين بوته اي باش كه در كنار راه مي رويد.

اگر نمي تواني درخت باشي ، بوته باش.

اگر نمي تواني بوته اي باشي، علف كوچكي باش

و چشم انداز كنار شاه راهي را شادمانه تر كن.

اگر نمي تواني نهنگ باشي، فقط يك ماهي كوچك باش

ولي بازيگوش ترين ماهي درياچه

همه ما را كه ناخدا نمي كنند ، ملوان هم مي توان بود.

در اين دنيا براي همه ما كاري هست

كارهاي بزرگ و كارهاي كمي كوچكتر

و آنچه كه وظيفه ماست ، چندان دور از دسترس نيست.

اگرنمي تواني شاه راه باشي ، كوره راه باش

اگر نمي تواني خورشيد باشي، ستاره باش

با بردن و باختن اندازه ات نمي گيرند.

هر آنچه كه هستي، بهترينش باش!

(( داگلاس مالوچ ))